Ei novelle

De er vel forsikra? Spurte naboen. Det var vi ikkje. Vi hadde nettopp flytta inn og hadde ikkje tenkt på å forsikre dei tinga vi hadde. Det var tidlig, sa naboen. Kva meiner du? Spurte eg. Han såg litt rart på oss, og peika opp mot vindauget i murboligen våres. Der kunne dei sjå at det brann i bustaden deira. Kva skulle dei gjere no? Tenkte eg. Eg såg bort på Johanna, ho hadde tårer i auga sine. Så skjedde det som ikkje burde skjedd, Johanna begynte og spring mot bustaden i ein forrykande fart. Eg gjorde det einaste som virka logisk der og da, eg sprang etter ho.

Eg tok raskt tak i armen hennar. Kva er det du trur du driv på med? Spurte eg ho rasande. Du kunne sjå at det koka i hovudet mitt. Eg måtte hente han Rufus, svarte ho meg. Du ofrar ikkje livet ditt for katten vår, Johanna! Skreik eg til ho. Johanna stoppet å puste ein stund og såg meg inn i auga, eg kunne sjå at ho skjønte alvoret i det ho nettopp hadde gjort. Kom no, vi må ut her frå! Ropte eg til ho. Johanna bare nikket stille og begynte å springe etter meg. Akkurat før vi nådde utgangen til huset våres datt det ein bjelke ned rett på Johanna. Johanna, gikk det bra med deg? Ropte eg. Ingen svar. Eg gikk sakte hot hennar, auga hennar var lokka og pusten hennar kunne eg ikkje høre.

Røyken begynte å dekke heile rommet vi var i. Og eg kunne kjenne pusten bli tyngre for kvert sekund som eg klarte å helde auga oppe. Etter kvart ble alt svart for meg.